This evening is traditionally the last opportunity to have a good time before Advent. On the eve of St Andrew’s Day girls were engaged in fortune-telling as they wanted to know the answers to such important questions as when they would get married and who the groom would be. This custom has been known in Christianity since approximately the 12th century. The first written mentions of cultivating this tradition in Poland come from the 16th century. In our country and, especially, in Małopolska it is still followed, although the way it is followed has changed in the last decades. Nowadays girls and boys have their fortunes told and they have a lot of fun doing so. Young people meet at homes, clubs or pubs on the eve of St Andrew’s Day. Andrew was, after John, the second of the twelve disciples called by Jesus Christ.
Casting wax is always the focal point of this evening. First wax is melted, and then the liquid wax is poured into a big bowl of cold water. It is best when the wax is poured through a hole in an old key, which symbolically unlocks the way to the secrets of the future. It is important that special spells be said while doing this. When the wax hardens it is taken out and the fortune is read from the shape of the shadow the hardened wax casts when held before a candle flame. What is seen in the shadow is only a matter of imagination and humour. If you have both, you will be able to see almost everything you want to know about your future partner in the shadow. Fortunes are also told by putting shoes, matches, apple peelings etc. in single file. But fun is the most important thing on that special night.

Ten wieczór to tradycyjnie ostatnia przed adwentem okazja do wesołej zabawy. Wigilię św. Andrzeja młode dziewczęta poświęcały na wróżby, od których oczekiwały odpowiedzi na podstawowe pytania: kiedy wyjdą za mąż i kto nim będzie. Ten zwyczaj znany był od ok. XII wieku w całym chrześcijańskim świecie. Pierwsze pisane wzmianki o jego obchodzeniu w Polsce pochodzą z wieku XVI. Ale w naszym kraju, a zwłaszcza w Małopolsce, ciągle jest to tradycja żywa, choć w ostatnich dziesięcioleciach nieco zmieniła swój kształt. Teraz wróżą sobie wspólnie dziewczęta i chłopcy, bawiąc się przy tym świetnie.
Wieczorem w wigilię dnia św. Andrzeja Apostoła, pierwszego ucznia Chrystusa, młodzi ludzie spotykają się w domach, klubach czy pubach. Głównym punktem tego wieczoru jest zawsze lanie wosku. Rozgrzany w garnku do stanu płynnego lany jest do dużego naczynia z wodą. Najlepiej aby strumień wosku trafiał do wody przez dziurkę w starym kluczu, który symbolizuje otwieranie drogi do tajemnic przyszłości. Ważne, aby przy tej czynności wypowiadać specjalne zaklęcia.
Wosk zastygły w wodzie należy wyjąć i próbować odczytać z niego wróżbę. Najczęściej robi się to oglądając cień jaki rzuca na ścianę wosk oświetlony świecą. To, co w tym cieniu zobaczymy, to już wyłącznie kwestia wyobraźni i poczucia humoru. Jeżeli się tymi atrybutami wykażemy, to z cienia możemy odczytać niemal wszystko o przyszłym partnerze. Wróży się również z ustawianych w rzędzie butów, zapałek, skórek obranych z jabłka itd. Ale najważniejsza jest świetna andrzejkowa zabawa.

Dieser Abend bietet traditionsgemäß die letzte Gelegenheit zur lustigen Unterhaltung vor dem Advent. Den Vorabend des Namenstages des Heiligen Andreas verbrachten die Mädchen mit Wahrsagen und der Suche nach der Antwort auf die Frage, wann sie heiraten werden und wer der Auserwählte sein wird. Dieser Brauch war etwa seit dem 12. Jh. in der ganzen christlichen Welt bekannt. In Polen wurde er zum ersten Mal im 16. Jh. erwähnt. Aber in unserem Lande und besonders in Małopolska ist dies eine nach wie vor lebendige Tradition, obwohl sie sich in den letzten Jahrzehnten etwas geändert hat. Jetzt lassen sich die Mädchen und die Jungen ihre Zukunft zusammen voraussagen und unterhalten sich dabei ausgezeichnet.